Recenzja gry "Star Wolves 2: Gwiezdne Wilki"

Jest rok 2232. Od czasu pojawienia się Gwiezdnych Wilków minęło siedem lat. Transgalaktyczne korporacje nie wytrzymały naporu wojsk Imperium i musiały wycofać się na obrzeża kosmosu, gdzie nie sięgały żadne wpływy. Ich szefowie postanowili utworzyć Związek Niezależnych Korporacji. Tkwią tam do dzisiaj, śniąc o odzyskaniu dawnej potęgi i bogactwa. Ludzie odnaleźli setki zamarzniętych statków Obcych i Berserkerów, co pozwoliło rozpocząć szereg prac badawczych nad rozwojem nowych technologii. We wszechświecie zapanował względny spokój, zakłócany jedynie przez grupki drobnych piratów, nie posiadających żadnego konkretnego celu, czy też sympatii politycznych.

Wojska Imperium wciąż toczą wojnę z Obcymi. Ludziom nigdy nie udało się rozpocząć z nimi jakiegokolwiek dialogu. Najeźdźcy zawzięcie się bronią, choć ich garstka została zepchnięta do jednego z niewielu sektorów, gdzie nikt jeszcze się nie osiedlił. Cel ich walki jest wciąż nie znany.

Tym niemniej wojna to niezwykle dochodowy interes, a pokój nie potrwa długo. Powróci zwyczaj wynajmowania niezależnych oddziałów najemników do zadań specjalnych. Oznacza to, że w tej niebezpiecznej ale dobrze opłacanej branży znowu będzie popyt na słynne Gwiezdne Wilki.

Pod koniec 2005 roku na rynku zadebiutowała gra o interesującej nazwie Gwiezdne Wilki. Kolorowa okładka przyciągała uwagę fanów gwiezdnych przygód, jednak to fabuła i sama grywalność gry zapewniły jej powodzenie na rynku. Powodzenie na tyle duże, że developerzy ze studia X-bow Software postanowili ponownie zaprząc grupę Gwiezdnych Wilków do pracy.

Tak więc, za namową starego przyjaciela Asa postanawiamy ponownie reaktywować grupę gwiezdnych najemników. Wraz z Asem i naszymi myśliwcami okrętujemy się na starym wysłużonym transportowcu, którego załogę stanowią dwie piękne dziewczyny o wdzięcznych imionach Bryana i KT. Na początek zbieramy naszych kamratów, których los rozrzucił po galaktyce. Niektórzy są uwięzieni, inni pracują na własną rękę a inni przyłączają się do nas uciekając przed zaborczą miłością ojca. W trakcie kompletacji naszego zespołu wykonujemy określone zadania, które przynoszą nam pierwsze pieniądze oraz punkty doświadczenia. Wątkiem głównym jest wyjaśnienie przyczyn dziwnego zachowania się Obcych. Podczas realizacji zadań wywiadowczych czy wspierania działań sił Imperium mamy również możliwość wykonania zadań pobocznych czysto zarobkowych. Informacje o dostępnych zadaniach otrzymujemy pocztą mailową, która również dostarcza nam masę niechcianych informacji. I tu pierwsza ciekawostka. O ile w trakcie naszych wojaży robimy sobie różnych wrogów, to po zniszczeniu bazy spamerów od wszystkich otrzymujemy podziękowania i różnej wielkości gratyfikacje finansowe. Jak widać walka ze spamerami nawet w przyszłości potrafi zjednoczyć walczące ze sobą strony.

Naszym celem oprócz oczywiście pomocy w wyjaśnieniu o co tak naprawdę chodzi Obcym jest zrobienie dobrego interesu na wojnie. Zlecenia możemy przyjmować odwiedzając stacje handlowe, odbierając maile czy po prostu kontaktując się z informatorami. We wszechświecie gdzie tak naprawdę nie ma prawa, nie musimy się obawiać, że przekraczamy granice za którymi to my staniemy się z łowcy zwierzyną. Co najdziwniejsze, te najbardziej intratne zlecenia dotyczą usług transportowych. Wydawałoby się, że w takim świecie to właśnie ludzie podejmujący się zadań bojowych powinni najwięcej zarabiać. W końcu ryzykują swoim życiem i majątkiem w postaci myśliwców bojowych. W przypadku trudnych zleceń możemy wesprzeć się najemnikami oferującymi swoje usługi facetów od „mokrej roboty”. Stacje handlowe to również miejsca gdzie możemy pozbyć się ładunku, sprzedać znalezione w przestrzeni kosmicznej rzeczy oraz podrasować swój statek i myśliwce. Korzystając z naszych kontaktów z Czarnym Rynkiem możemy zdobyć wyposażenie nie dostępne w normalnych sklepach. Myśliwce, broń, podzespoły, kupimy tam wszystko, oczywiście za odpowiednią cenę. 

Gra stanowi mieszankę symulacji i strategii z elementami RPG. Nasi bohaterowie zdobywają doświadczenie, dzięki któremu możemy rozwijać nowe umiejętności wpływające na ich zdolność walki. Sterowanie jest proste choć wymaga trochę praktyki. Do wszystkich opcji mamy dostęp przy pomocy myszki, są również skróty klawiszowe dla tych co to lubią operować na dwie ręce. Przemieszczanie statków w 3 wymiarach nie jest skomplikowane niemniej by dolecieć tam gdzie chcemy musimy nabrać pewnej wprawy. W zależności od aktualnej sytuacji możemy bawić się w czasie rzeczywistym, dwukrotnym lub czterokrotnym przyspieszeniem czasu. Jest oczywiście możliwość zatrzymania gry. I tu pojawia się mały zgrzyt. O ile można grę zatrzymać spacją to ponowne wciśnięcie tego klawisza nie powoduje jej ponownego uruchomienia.

Każda z naszych jednostek może walczyć osobno lub we współpracy ze swoim skrzydłowym. Biorąc pod uwagę, że każdy z pilotów posiada specyficzne dla siebie umiejętności możemy stworzyć małe zespoły bojowe ukierunkowane na określone sposoby walki. Taktycy i analitycy mają wiec tutaj pole do popisu. Kogo z kim połączyć w zespół by był on najbardziej wydajny? Czy speców od ataków rakietowych połączyć w jeden zespół czy lepiej ich rozdzielić? Czy każdy zespół powinien być wyposażony w moduły naprawcze? A może lepiej w moduły maskujące? Możliwości jest sporo. Twórcy gry oddali do naszej dyspozycji masę różnego rodzaju broni oraz podzespołów, które pozwolą nam dopasować nasz statek – bazę oraz myśliwce do preferowanego przez nas stylu walki.

Jeśli chodzi o szatę graficzną to trudno je coś zarzucić. Nie odbiega ona od tego co znamy z pierwszej części gry. Mamy więc grafikę 3D, która w połączeniu z nastrojową oprawą muzyczną dostarcza niezapomnianych wrażeń. Mamy fajerwerki podczas niszczenia wrogich jednostek, mamy transmisje radiowe z zakłóceniami, różne możliwości ustawień kamer, słowem wszystko to czego moglibyśmy oczekiwać. Co prawda nie obyło się bez pewnych potknięć jednak w porównaniu do całości nie warto o nich wspominać. Dużą zaletą gry jest na pewno jej płynne działanie oraz szybkie ładowanie nowych ekranów. Interfejs użytkownika praktycznie nie uległ zmianie, nie będę więc omawiał poszczególnych ekranów związanych z rozwojem postaci, modyfikacją jednostek czy widokami taktycznymi. Ważne, że działa szybko i płynnie przez co gra się lekko i przyjemnie. Jednak jak to zwykle bywa nie wszystko jest doskonałe. Krótkie przerywniki filmowe wstawione w fabułę czasami są zbyt długie i tak naprawdę nie wiadomo, czy to jest celowa np. stop klatka czy komputer nam przycina.

Na koniec warto powiedzieć parę słów na temat polonizacji  przygotowanej przez wydawcę. O ile w samej grze nie ma błędów, to tutorial przygotowany dla graczy nie znających pierwszej części jest trochę kłopotliwy. Polecenia trenera nie nadążają za ruchami gracza lub z kolei tak szybko przeskakują, że gracz nie nadąża. Innym felerem jest okno dialogowe, które moim zdaniem powinno być mniejsze. W chwili obecnej zajmuje ono prawie połowę ekranu, na szczęście uaktywnia się tylko w określonych momentach, tak więc nie jest czymś co skutecznie psułoby przyjemność z gry. Tłumacze podeszli do tłumaczenia z lekką dozą dowcipu, czego przykładem może być nazwa „Wredny Pirat” określająca gwiezdnych rozbójników.

Moim zdaniem pozycja ta zasługuje na uwagę wszystkich fanów gier kosmicznych. Nie polatamy tu sami myśliwcem, jednak skupiając się na taktyce i strategii możemy rozwinąć skrzydła swoich umiejętności. Znajdziemy tu handel, wojnę i kilka trudnych wyborów. Star Wolves 2 jest przykładem, który pokazuje, że można zrealizować ładną graficznie grę bez wygórowanych wymagań sprzętowych.  Pozycję tę oceniam na 7 punktów w 10 punktowej skali.