Recenzja gry "Men of War: Wietnam"

Przedzieranie się przez dżunglę Indochińską jeszcze nigdy nie było tak trudne, a jednocześnie tak satysfakcjonujące.

Men of War: Wietnam jest najnowszą produkcją 1C company, którą w Polsce dystrybuuje firma Cenega Poland. Jeśli ktoś pamięta poprzednie odsłony tej serii (Soldiers: Heroes of II World War, Men of War) to domyśla się z jakim gatunkiem gry mamy do czynienia. Jest to RTS w którym główny nacisk położono na przedstawienie niewielkich starć, w widowiskowej oprawie graficznej.

Gra oferuje dwie kampanie (po pięć misji każda) i kilka pojedynczych scenariuszy. Na początku może się to wydawać małą liczbą, ale złożoność i trudność każdej misji jest na tyle duża, że grę można przechodzić i kilkanaście godzin.

Dla każdego weterana serii, który pamięta wyczyny Wittmana z kampanii niemieckiej w Soldiers, model rozgrywki będzie doskonale znany. Każda misja składa się z kilku etapów, pobocznych misji, które warto wykonać. Czasem będzie to obrona przed zmasowanym atakiem nieprzyjaciela, czasem infiltracja wrogiej bazy. Zadania są bardzo różnorodne i niekoniecznie kończą się masową eksterminacją nieprzyjaciela. Do dyspozycji mamy z reguły 4,5 żołnierzy przez co Men of War: Wietnam nie jest pozycją dla amatorów gatunku, gdyż nawet na najprostszym poziomie trudności wielokrotne powtarzanie każdej misji to norma. I właśnie do poziomu trudności produkcji można mieć największe zastrzeżenia, gra nie wybacza nawet najmniejszego błędu, a że zasoby ludzkie są bardzo wątłe każdy błąd to praktycznie restart gry.

Ponadto, gra jest bardzo skomplikowana i złożona. Każda broń ma swoje odmienne statystyki, zasięg czy celność. Obecny jest znowu sztandarowy punkt każdej pozycji 1C, czyli tryb „Direct Control”, po naciśnięciu klawisza „end” przejmujemy kontrolę nad jednym naszym wojskowym i celujemy myszką a sterujemy klawiszami. I do tego właśnie sprowadza się cała radość z rozgrywki. Każda misja w moim wykonaniu wyglądała tak, że kontrolowałem jedną postać i starałem się nią wykonać jak największą część zadania, a jak ona ginęła to brałem z bazy kolejną i kolejną. Robiłem tak głównie dlatego że AI w grze jest delikatnie mówiąc średnie. Czasami zdarzą się momenty kiedy komputer potrafi zaskoczyć, jednak należą one do rzadkości. Ponadto często w misjach chodzi o to by nas nie wykryto a jest to praktycznie rzecz biorąc niewykonalne bo nasi wojacy potrafią sami otworzyć ogień i wtedy , jak to mówią amerykanie,  „Shit hits the fan.”

To tyle jeśli chodzi o rozgrywkę, czas na opis reszty „contentu”. O muzyce można powiedzieć tylko tyle, że jest i że da się ją na szczęście wyłączyć. Można było wzbogacić grę o kawałki z epoki, a tak to Men of War: Wietnam ma na tym polu ode mnie dużego minusa. Grafika natomiast stoi na bardzo wysokim poziomie, wszystkie obiekty na mapie ulegają zniszczeniu, pojazdy ładnie wybuchają, wieżyczki strażnicze się walą ale tak już było od pierwszej części, poczyniono jednak postępy jeśli chodzi o rozdzielczość tekstur za co plus.

W grze jest też tryb multiplayer ale są to te same mapy co w kampanii tyle, że w trybie współpracy, niestety nie udało mi się dołączyć to żadnej z gier bo co chwile zrywało połączenie więc na ten temat nie mogłem sobie wyrobić zdania.

Podsumowując Men of War: Wietnam jest kolejną produkcją o tym samym, która promuje tryb “direct control” i dobry silnik graficzny. Tylko tym razem mundury Wehrmachtu zastąpiono mundurami Vietcongu, a mp40 zmieniono na M16 i AK47. Jeśli jesteś fanem serii to jest to produkt dla Ciebie, jeśli jednak jeszcze szukasz swojego RTS, to nie polecam zaczynać od tego tytułu bo nerwica i stany depresyjne gwarantowane!