Bohatera dzielimy na „Danego” i „Stworzonego”. Pierwszy z nich to taki, którego już znamy, Gerald pojawił się już w powieści Sapkowskiego, dlatego gracz może łatwiej się z nim utożsamić, a na dodatek producenci nie muszą się martwić, że komuś się on nie spodoba. Dana postać jest już wypromowana, a teraz wystarczy zbierać profity za to, w różnych formach. Bohater „Stworzony” to taki, którego tworzymy my. Taką postać możemy stworzyć np. w niedawno wydanym Dragon Age: Początek. Dzięki temu sama gra jest mniej liniowa i do nas należy decyzja, kim chcemy zbawiać świat.

Następna w kolejce jest fabuła, czyli tzw. „z czym to się je”. Każdy Lead Story Designer musi zadać sobie trzy podstawowe pytania:

• Czym jest nasz historia?
• Dlaczego jest fajna?
• Jak wciągnąć ją w gracza?

Po pierwsze główny wątek powinien być czytelny, aby gracz widział, o co tak naprawdę chodzi. Nawet najlepsza opowieść musi zostać okrojona o połowę, aby była jeszcze lepsza. Nasz spec od CDP RED przytoczył tym razem „Władcę Pierścieni”, przecież tam chodziło jedynie o zniszczenie pierścienia, sama idea jest banalna i strasznie prosta. Chodzi oto, z jakimi przeszkodami napotka się bohater podczas wykonania tego zadania. Czy poprzez niektóre wydarzenia, osoba siedząca przed monitorem zezłości się, czy też może popłacze się jak małe dziecko? Emocje, jakie zostaną wywołane przez gracza, to prawdziwy klucz do sukcesu. Wystarczy, że podczas kilku godzinnej rozgrywki będziemy mieli dylemat, co teraz należy zrobić? To buduje nie tylko napięcie, ale także dramatyzm. Pozwala nam przejąć kontrolę nad rozgrywaną historią i na dodatek jest podstawą interaktywności. Im więcej możemy zmienić, tym bardziej wczujemy się w klimat danej produkcji. Taką sytuację mogliśmy zobaczyć w inFamous na PS3, gdzie bohater musi wybrać, czy uratować swoją ukochaną albo pięciu niewinnych ludzi. W tym momencie sam nie wiedziałem, co zrobić. Właśnie dzięki takim sytuacją człowiek lepiej odbiera to, co autor chciał przekazać.

Przejdźmy teraz do Narracji, która składa się z kilku pomniejszych elementów, takich jak:

• Cutsceny
• Dialogi
• Gameplay
• Lokacje

Artur przybliżył je i powiedział, jakie są ich dobre i złe strony.

Cutsceny to taka mała część filmu w grze, klasyczne rozwiązanie, które jest najprostsze, ponieważ pozwala obejść ograniczenia silnika, ale za to większość samej rozgrywki jest bardzo liniowa. Gdyby nie ten aspekt, Heavenly Sword byłby zwykłym klonem God of War, a tak pokazał nam duży pokaz aktorstwa i wspaniałego amerykańskiego kina akcji.

Zupełnie czymś innym są Dialogi, który najczęściej spotykamy w grach cRPG, typu Mass Effect, Dargon Age czy też Baldur’s Gate. Dzięki nim sposób, w jaki pokazujemy fabułę jest bardzo elastyczny i za razem daje duże pole do popisu. W przypadku dzieł Bioware wszystkie teksty są mówione, co zaowocowało wspaniałym klimatem, lecz takie rozwiązanie jest bardzo kosztowne i nie każde studio na nie stać. Wtedy trzeba podjąć ciężką decyzję, jaką jest usunięcie narracji głosowej i zastąpić ją zwykłym tekstem.

Przedstawienie fabuły za pomocą gameplay można zobaczyć w God of War, tam bohater jest cały czas w ruchu, wiele sytuacji jest przedstawiona w momencie, gdy toczymy jakiś pojedynek. Ujednolicenie akcji i historii danej produkcji jest bardzo ciekawe, ale wcale nie należy do najłatwiejszych, przez co jest często niedoceniane. Umiejętność wykorzystania czegoś takiego to prawdziwa sztuka, której próżno szukać w wielu grach, wydanych w ostatnim czasie.

Lokacje potrafią przekazać więcej informacji, niżeli masa tekstu. Bardzo dobrym przykładem jest pierwsza lokacja Bioshock, która zastąpiła długi przerywnik filmowy. Słowa „No Gods Or Kings. Only Men” mówią same za siebie. Pozwala dodatkowo bardziej poznać świat gry, poprzez samo środowisko. Gracz odnajduje elementy układanki i na końcu układa wszystko w jedną całość. Na dodatek takie rozwiązanie jest tanie, bo i tak trzeba te lokacje zrobić.

Na koniec Pan Ganszyniec poruszył temat interaktywności, gdzie przedstawił:

• Metodę „na Oblivion”
• Metodę ”na Mass Effect”
• Metodę ”na Wiedźmina”
• Metodę ”na Heavy Rain”

Wymienione tytuły to typowe przykłady, jak można wykorzystać aspekt interaktywności na różne sposoby.

Oblivion przedstawia otwarty, ciekawy świat, gdzie swobodnie tworzymy swoją postać, zaś wykonanie głównego wątku można pominąć i zrobić różne inne zadanie w takiej kolejności, jak nam się podoba. Nic nie jest nam narzucone, w dowolnym momencie idziemy tam, gdzie nas wiatr poniesie.

Mass Effect pokazuje modułowy świat, gdzie każdy ma swojego własnego Sheparda. Decyzje, jakie podejmuje kształcą jego charakter. Nie ważne, z kim się zadajesz, jakiej jesteś płci ani czy krzyczysz na ludzi. I tak możesz uratować galaktykę. Taki sposób jest typowy dla dzieł Bioware, ale dopiero w tej kosmicznej opowieści zostało to tak dobitnie wykorzystane.

Wiedźmin jest bardzo podobny, do wcześniejszej produkcji, jednak nie daje nam możliwości wcielenia się w żeńską wersję Geralda. Mamy jednak wpływ na to, co dzieje się w głównym wątku, a także w misjach pobocznych, w modułowym świecie Sapkowskiego, wykreowanego przed CD PROJEKT RED.

Czwarta gra jest inna od wszystkich chociażby, dlatego że jeszcze nie miała swojej premiery. Artur wymienił ją ze względu na to, że świat jest funkcją historii. Przedstawia sytuację wielu różnych bohaterów, w dość nietypowy sposób po przez nieliniowość w scenach i przejściach między scenami. Cytując autora to „Symulator emocjonalny”.

W ten sposób półtorej godziny minęło w mgnieniu oka. Z reguły taka ilość informacji, potrafiłaby uśpić każdego, jednak pracownik CDPR mówił o tym wszystkim tak emocjonalnie, że aż się chciało słuchać. Może ten tekst nie jest typową relacją, jednak ciężko takie wydarzenie opisać jakby był to finał mistrzostw świata w Coutner Strike. Mam nadzieje, że tworzenie fabuły spodobało się Wam tak samo, jak mi.